Akt erekcyjny cmentarza katyńskiego w Charkowie (27 czerwca 1998)

Odrą­ba­ni od pnia, zamor­do­wa­ni skry­cie,
pogrze­ba­ni w mil­cze­niu i w kłam­stwie,
odrzu­ce­ni jak kamień.
A jed­nak z Nich rosną liście zie­lo­ne
I pamięć krzep­nie węgiel­na.

Z nie­złom­nej woli naro­du pol­skie­go i jego nie­wzru­szo­nej pamię­ci, któ­ra prze­trwa­ła mimo dzie­siąt­ków lat kłam­stwa i zata­ja­nia praw­dy:

• z woli rodzin ok. czte­rech tysię­cy pię­ciu­set żoł­nie­rzy pol­skich, naj­lep­szych synów naro­du – ofi­ce­rów bez­praw­nie zagar­nię­tych do nie­wo­li po zdra­dziec­kiej napa­ści i okrut­nie pomor­do­wa­nych przez NKWD w kwiet­niu 1940 roku w Char­ko­wie, na mocy decy­zji Biu­ra Poli­tycz­ne­go Komi­te­tu Cen­tral­ne­go Wszech­związ­ko­wej Komu­ni­stycz­nej Par­tii Bol­sze­wi­ków Związ­ku Sowiec­kie­go z 5 mar­ca 1940 roku;
• na pod­sta­wie umów mię­dzy rzą­da­mi Rzecz­po­spo­li­tej Pol­skiej i Repu­bli­ki Ukra­iny, posta­no­wio­no poło­żyć w tym miej­scu Kamień Węgiel­ny pod budo­wę Cmen­ta­rza Wojen­ne­go.

Rzecz­po­spo­li­ta Pol­ska czy­nem tym skła­da hołd swo­im Wspa­nia­łym Synom i Naszym Bra­ciom:

• tym, któ­rzy pod­da­ni zor­ga­ni­zo­wa­nej prze­mo­cy nie­win­nie pole­gli w wyni­ku zbrod­ni­cze­go roz­ka­zu, a któ­rym win­ni­śmy wie­czy­stą pamięć;
• tym, któ­rych mądrość, siły twór­cze, doko­na­nia i żar­li­wy patrio­tyzm sta­no­wi skarb naro­du;
• tym, któ­rzy ponie­śli męczeń­ską śmierć i teraz spo­czy­wa­ją tu, na tej obcej zie­mi w zbio­ro­wych, bez­i­mien­nych dołach.

Niech ten cmen­tarz wojen­ny uświę­ci umę­czo­ną zie­mię char­kow­ską i zara­zem obej­mie Pole­głych ojczy­stym schro­nie­niem po dzień Zmar­twych­wsta­nia.

Blask trium­fu­ją­cej Praw­dy, jaki stąd jaśnieć będzie dla przy­szłych poko­leń, niech sta­no­wi nie tyl­ko prze­stro­gę, niech wywo­ła w ludziach ducho­wą prze­mia­nę, by zie­mia ta stać się mogła Zie­mią Pojed­na­nia.

Kamień Węgiel­ny, wyko­na­ny z mar­mu­ru, mie­dzi i cera­mi­ki, poda­ro­wa­ny przez Rodzi­nę Katyń­ską i ludzi dobrej woli z Opolsz­czy­zny, poświę­co­ny w Rzy­mie przez Ojca Świę­te­go Jana Paw­ła II, 24 grud­nia 1994 roku, w obec­no­ści kape­la­na Fede­ra­cji Rodzin Katyń­skich księ­dza Zdzi­sła­wa J. Pesz­kow­skie­go – jeń­ca oca­lo­ne­go z obo­zu w Koziel­sku – został poło­żo­ny dzi­siej­sze­go, histo­rycz­ne­go dnia na zie­mi char­kow­skiej przez Pre­zy­den­ta Rze­czy­po­spo­li­tej Pol­skiej, a modli­twom prze­wod­ni­czył Biskup Polo­wy Woj­ska Pol­skie­go J.E. Sła­woj Leszek Głódź.

Dzia­ło się to w dniu 27 czerw­ca 1998 roku, kie­dy Pre­zy­den­tem Rze­czy­po­spo­li­tej Pol­skiej był Alek­san­der Kwa­śniew­ski, Mar­szał­kiem Sej­mu RP był Maciej Płu­żyń­ski, Mar­szał­kiem Sena­tu RP była Ali­cja Grześ­ko­wiak, Pre­ze­sem Rady Mini­strów RP był Jerzy Buzek, Pry­ma­sem Pol­ski był Józef Kar­dy­nał Glemp, Mini­strem Obro­ny Naro­do­wej był Janusz Onysz­kie­wicz.

Niniej­szy akt wła­sno­ręcz­nym pod­pi­sem uwie­rzy­tel­nia Prze­wod­ni­czą­cy Rady Fede­ra­cji Rodzin Katyń­skich Janusz Lan­ge

War­sza­wa – Char­ków, dnia 27 czerw­ca 1998 roku