List otwarty w sprawie działań Fundacji „Wdowi Grosz” (czerwiec 1999)

Mar­sza­lek Sej­mu
Pan Maciej Pła­żyń­ski
Mar­sza­lek Sena­tu
Pani Ali­cja Grześ­ko­wiak
Pre­zes Rady Mini­strów
Pan Jerzy Buzek

 

Fede­ra­cja Rodzin Katyń­skich wyra­ża głę­bo­kie zanie­po­ko­je­nie fak­tem wyko­rzy­sty­wa­nia tere­nu Sej­mu i Sena­tu przez nie­od­po­wie­dzial­ne oso­by dla dzia­łań mają­cych na celu stor­pe­do­wa­nie wie­lo­let­nich sta­rań Fede­ra­cji o god­ne upa­mięt­nie­nie naszych Bli­skich. Inspi­ra­to­rem tych dzia­łań jest orga­ni­za­cja pod nazwą „Wdo­wi Grosz”. Zbie­ra­ne są pod­pi­sy posłów i sena­to­rów pod doku­men­tem mają­cym spo­wo­do­wać zanie­cha­nie budo­wy cmen­ta­rzy wojen­nych w Katy­niu, Char­ko­wie i Mied­no­je i spro­wa­dze­nie do kra­ju szcząt­ków pomor­do­wa­nych.

Trud­no nam zro­zu­mieć, że mógł w ogó­le zro­dzić się tak maka­brycz­ny pomysł – jesz­cze trud­niej, że znaj­du­ją się oso­by, któ­re go akcep­tu­ją i pod nim się pod­pi­su­ją.

Fede­ra­cja Rodzin Katyń­skich jest repre­zen­tan­tem setek wdów, tysię­cy dzie­ci i wnu­ków Ofiar zbrod­ni katyń­skiej, zrze­szo­nych w Rodzi­nach Katyń­skich w kra­ju i za gra­ni­cą. Przez bli­sko 50 lat praw­da o mor­dzie katyń­skim była prze­mil­cza­na i zakła­my­wa­na, rodzi­ny Ofiar szy­ka­no­wa­ne – wdo­wy pozba­wia­no pra­cy, a dzie­ci dostę­pu do nauki. Szcząt­ki naszych Bli­skich były nęka­ne kolej­ny­mi eks­hu­ma­cja­mi, dla zatar­cia śla­dów dodat­ko­wo bez­czesz­czo­ne świ­dra­mi i wap­nem. Teraz ktoś znów chce wró­cić do tych bar­ba­rzyń­skich prak­tyk!

Praw­da histo­rycz­na odży­ła wraz z odzy­ska­niem nie­pod­le­gło­ści – może­my po latach mówić gło­śno o naszej spra­wie. Zrze­szy­li­śmy się w Rodzi­nach Katyń­skich, sta­wia­jąc przed sobą jeden nad­rzęd­ny cel: god­ne upa­mięt­nie­nie Ofiar mor­du poprzez budo­wę cmen­ta­rzy wojen­nych w miej­scach ich spo­czyn­ku. Dzię­ki wspól­nym sta­ra­niom Rodzin i władz Rze­czy­po­spo­li­tej ten cel jest reali­zo­wa­ny pod patro­na­tem Pana Mar­szał­ka Sej­mu i Pana Pre­ze­sa Rady Mini­strów. Kamie­nie węgiel­ne pod budo­wę cmen­ta­rzy poświę­cił Ojciec Świę­ty Jan Paweł II – wmu­ro­wa­li­śmy je tam, w Katy­niu, Char­ko­wie i Mied­no­je. Wie­rzy­my, że roz­po­czę­te budo­wy zosta­ną ukoń­czo­ne w przy­szłym roku, że w 60. rocz­ni­cę mor­du my, rodzi­ny tam spo­czy­wa­ją­cych, przy udzia­le naj­wyż­szych władz Rze­czy­po­spo­li­tej, będzie­my uczest­ni­czyć w poświę­ce­niu cmen­ta­rzy i god­nym pochów­ku naszych Bli­skich.

To nasz wspól­ny obo­wią­zek wobec Ofiar, to speł­nie­nie woli i ocze­ki­wań Rodzin Katyń­skich, to nasze nie­zby­wal­ne pra­wo. I nikt naszej woli i tego pra­wa nie może kwe­stio­no­wać.

Kary­god­nym jest, że pró­by takie są podej­mo­wa­ne, że wyko­rzy­stu­je się do tego teren Sej­mu i Sena­tu, że nie­od­po­wie­dzial­ne oso­by pró­bu­ją włą­czyć par­la­men­ta­rzy­stów do swo­ich gier poli­tycz­nych. A poli­ty­ki nad gro­ba­mi naszych Bli­skich było przez dzie­się­cio­le­cia za dużo – poli­ty­ki w jej naj­gor­szym, brud­nym wymia­rze.

My, Rodzi­ny Katyń­skie, mamy pra­wo żądać, aby poło­żyć temu kres i aby usza­no­wać naszą wolę.

Wie­my, że Sza­now­ni Adre­sa­ci tego listu w peł­ni podzie­la­ją nasze sta­no­wi­sko, że wspie­ra­ją i nadal będą wpie­rać nasze sta­ra­nia, aby Ofia­ry mor­du nie były już nigdy przed­mio­tem gry poli­tycz­nej, aby nad Ich gro­ba­mi wresz­cie zapa­no­wa­ła cisza.

Wszy­scy jeste­śmy to win­ni Ich pamię­ci.

Z wyra­za­mi sza­cun­ku
za Fede­ra­cję Rodzin Katyń­skich

Sekre­tarz Rady
Iza­bel­la Skąp­ska

Prze­wod­ni­czą­cy Rady
Janusz Lan­ge

Pre­zes Zarzą­du
Wło­dzi­mierz Dusie­wicz

Treść listu otwar­te­go prze­sy­ła­my do wia­do­mo­ści:

Mini­ster Spraw Zagra­nicz­nych
Mini­ster Obro­ny Naro­do­wej
Mini­ster Spraw Wewnętrz­nych i Admi­ni­stra­cji
Klub Par­la­men­tar­ny AWS
Klub Par­la­men­tar­ny UW
Rada Ochro­ny Pamię­ci Wal­ki i Męczeń­stwa
Pol­ska Agen­cja Pra­so­wa
TVP – Tele­wi­zyj­na Agen­cja Infor­ma­cyj­na
Pol­skie Radio – Radio­wa Agen­cja Infor­ma­cyj­na
Redak­cja „Rodo­wo­du” – Biu­le­tyn Rodzi­ny Katyń­skiej – Gdy­nia.

 

Cytat na pod­sta­wie: „Rodo­wód” 1999, nr 6